Yeni İnsan-Neos Anthropos [Devrimci Marksist Fraksiyon]

Bundan sonra "Yeni İnsan-Neos Anthropos [Devrimci Marksist Fraksiyon]" ismi ile http://uluslararasisinifmucadelesi.blogspot.de/ sayfasındayız.

14 Nisan 2012 Cumartesi

POLİS ŞİDDETİNE KARŞI EYLEM YAPILDI


Ara Bölge’de 5 aydır süren işgal eylemi, Kıbrıs’ın mücadele tarihinde önemli bir deneyim ve kayıtsız kalınmaması gereken bir direnişe dönüşmekte…

6 Nisan Cuma akşamı AraBölgeyi İşgal Et (Occupy the BufferZone) Hareketi’nin işgalindeki mekânın polisler tarafından baskına uğraması sonucu, 28 kişinin tutuklanması ve yaşanan polis şiddetini protesto amacıyla 12 Nisan Perşembe akşamı Lefkoşa’nın güneyinde bir eylem ve yürüyüş gerçekleştirildi.

Kıbrıs'ın güneyindeki liseli öğrenci grubu Skapoula’nın çağrısıyla toplanan eylem, Eleftheria meydanından başlayarak Makarios caddesi, Baf Kapısı Polis Karakolu ve Lidra sokağı rotasında sloganlarla yürüdü. Lefkoşa’nın kuzeyinden gelenlerle birlikte yaklaşık 200 kişinin katıldığı eylemi az sayıda polis uzaktan izledi, yolları kesip trafiği durduran gruba yaklaşmamaya adeta özen gösterdi. Çoğunlukla gençlerden oluşan eylemciler 2 saati aşkın bir süre boyunca kararlılık, coşku ve enerji ile sokakları dolaştılar, sık sık anti-kapitalist ve polis karşıtı sloganlar atıldı. Türkçe atılan “İsyan, Devrim, Özgürlük!” sloganı da yürüyüşün popüler sloganlarından oldu. Yürüyüş, Ara Bölge’deki işgal eyleminin olduğu yerde son buldu.



15 Nisan’da eylemlerinin 5. ayını kutlamaya hazırlanan Hareket, bu çerçevede Pazar akşamı 8’de, Polonya’dan eyleme katılan iki aktivistin çektikleri işgal eylemini anlatan belgeseli Ara Bölge’de halka açık olarak göstermeyi planlıyor.

AraBölgeyi İşgal Et Eylemcileri

(Occupy the Buffer Zone Hareketi)


*6 Nisan'daki polis operasyonuna karşı, 12 Nisan'da Lefkoşa'da yapılan yürüyüş. Pankartta "Biz Kıbrıslı gençlerin çiçeğiyiz. Bizi koparamazsınız!" yazar. "Koparmak" kelimesindeki MMAD da Çevik Kuvvet'in adıdır.


12 Nisan 2012 Perşembe

4th of March 2012 Ankara – Congress for Cyprus Report




The congress presents the following report, which includes the points that a consensus was reached, to the workers and toilers of Turkey and Cyprus.

  1. North Cyprus and Kurdish region, despite of their significant differences, share a common feature: they are both colonies of the Republic of Turkey

  2. Turkish nationalism, which is a product of the development of capitalism in Turkey, “Turkification” of the capital and the consolidation of the bourgeoisie’s power, is the chief reason of the attacks on the peoples of the region and the main obstacle between the liberation of North Cyprus and Kurds.

  3. In the oppression of Kurds and North Cyprus, American and British imperialism plays a major role and the fight for liberation includes the fight against imperialism

  4. The mass strife of the Kurdish people for liberation is one that all workers and toilers should support

  5. Liberation of Cyprus from the colonial rule of Turkey and from imperialism in overall, requires the common struggle of the two communities and the support of the international working class and the working classes of Turkey and Greece in particular.

  6. As the 5 points above states, our congress puts forward an independent class policy which aims liberation independent from EU, USA and any other imperialist state. The only way to do this is internationalist socialism.

  7. According to these principals, our next aim is to organise a congress in the Kurdish region.


Suriye Devrimine Müdahale Olasılığı ve Ardındaki Hesaplar

9 Nisan 2012 günü, Suriye’de bir yıldan beri devam eden iç savaş sınırı geçip Türkiye’ye, Kilis yakınlarındaki mülteci kampına sıçradı. 5 kişinin yaralandığı olayı Erdoğan sınır ihlali olarak gördüklerini ve gerekenin yapılacağını açıkladı. Mülteci kamplarında, geçtiğimiz yıl Mayıs ayında çatışmalardan kaçan sivil Suriyeliler kalmaktaydı. 1 yıldır T.C burjuvazinin ve onun siyasi iktidarının çeşitli gazetelerinin yaptığı savaş çağrıları, Erdoğan’ın Annan’ın planına ilk günden beri gösterdiği şüpheci yaklaşımı bu olayın AKP tarafından bir casus belli1 olarak kullanılabileceği ve iktidarın bilinçaltında var olan savaş arzusuna kavuşabileceği ihtimali hiç olmadığı kadar yakın. Bu yazı AKP iktidarının ve T.C burjuvazinin böyle savaşı neden isteyebileceğinin kısa bir tahlilini sunmaya çalışmaktadır. Şu da belirtilmelidir ki, yazı savaşın kokusunu burunlara çok keskin geldiği bir tarihte ve çok yaygın bir bilgi kirliliği ortamında yazılmaktadır.

Öncelikle AKP iktidarının karakterinin önümüzdeki günlerde yapabileceği saldırgan hareketlere zaten uygun olduğu belirtilmelidir. Mart ayında Newroz’un kutlamalarına açılan savaştan tutun, KESK eylemlerine yapılan saldırılar ve bundan önce Egemen Bağış’ın sözleriyle gözler önüne serilen T.C.-A.B. zıtlaşması iç ve dış şovenizmin, anti-demokratik uygulamaların ve bölgesel güç olma arayışının bugünkü Türkiye’ye yabancı olmadığının kanıtıdır. Bu unsurlar arasındaki en can alıcı nokta olan uluslararası güç arayışı, Suriye savaşının çıkarılma sebepleri arasında en ön sırada olacaktır. Emperyalizmin icazeti ile yapılacak olan müdahale, bölgesel hegemonya arayışı içinde olan T.C.’ye bu amacında yardım etmekle kalmayıp iktidarın Batı nezdinde elini güçlendirecektir.

Ayrıca böyle bir müdahalenin Kürt hareketine aba altından sopa göstermek anlamına geleceğinin vurgulanması da gerekmektedir. Bu yönüyle aslında bugünkü siyasi konjonktür, 2003’te Irak savaşı öncesinde yaşanan “Asker gönderme ya da göndermeme” tartışmalarına benzemektedir. O dönemde de iktidar yanlısı çevrelerin dile getirdiği “Kürt tehlikesi”, bugün de, yönetenlerin gözünde, vardır2. Suriye’ye müdahale, Gramsci’nin manevra ve pozisyon savaşlarının iç politik sahadaki etkilerini bize hatırlatmaktadır. Bir yıldır süren, ekonomik ve siyasi yaptırımlarla vücut bulan manevra savaşı, doğrudan askeri bir müdahaleye yani bir pozisyon savaşına dönüşünce, devlet “her türlü siyasi ve idari aracı kullanarak, muhaliflere karşı saldırganlığı ele alacak ve iç parçalanmayı imkansızlaştıracak daha “müdahaleci” bir hükümet ve görülmemiş bir hegemonya yoğunlaşmasına”3 ihtiyaç duyar. Türkiye’de iktidara en etkili ve en kapsamlı muhalefeti gösteren unsurun Kürt hareketi olduğu göz önünde bulundurulursa, iktidar ve devlet yıllardan beri gerçekleştirmeye çalıştığı Kürt hareketini söndürme projesini doğrudan olmayan bir askeri müdahale ile destekleme fırsatını değerlendireceğini söylemek çok hayalperest kaçmaz.

Olası savaşa tarihsel bir açıdan bakılırsa AKP hükümetinin savaş istemesinin başka bir sebebi ortaya çıkar. 10 yıllık siyasi iktidarı ve İslamcı burjuvazinin yükselen hegemonyasını taçlandıracak “kısa, tatlı bir zafer” AKP iktidarının ağzının sularını akıtacak derecede çekicidir. İnsani müdahale kisvesi altına bürünmüş ve “sınır ihlalleri” ile haklı gösterilmiş, rejimi değiştirmeyi ve devrimi pasifleştirmeyi hedefleyen sınırlı bir savaş, hangi açıdan bakılırsa bakılsın İslamcı kesimlerin tarihe iktidarlarını not düşmesi açısından önemlidir. Aynen İngiltere’de Thatcher’ın Falkland Savaşı’nın ve zaferinin 30 yıl sonra bugün bile muhafazakar ve kolonicilik özlemi duyan çevrelerde uyandırdığı romantizmin bir benzerini, Türkiye’nin Erdoğan’ı kendi İslamcı ve yeni-Osmanlıcı çevrelerine armağan etme fırsatını geri çevirmeyecektir. Nitekim Annan’ın öngördüğü ateşkes ve geçiş planına ilk günden beri gösterdiği soğuk yaklaşım ve 9 Nisan günü gerçekleşen olayların hemen ardından Dışişleri Bakan yardımcısı Naci Koru’nun planı “kadük oldu”4 diye nitelendirmesi bu hevesin açığa vurulmasıdır.

Şimdiye kadar Suriye müdahalesinde Türkiye’nin ne açıdan ilgisi olabileceğini tartıştık ancak şu da belirtilmelidir ki Türkiye, her ne kadar ana özne olacak olsa da bu olayın baş mimarı olacak konumda değildir. Yapılacak müdahale mutlaka Libya’da olduğu gibi bir koalisyon tarafından gözlemlenecek ve asıl amaç Suriye’yi emperyalizmin istediği çizgiye getirmek olacaktır. Şundan emin olunabilinir ki, olası savaşta TSK Suriye sınırını geçerken ona hava desteğini Ağrotur ve Dikelya’dan5 kalkan İngiliz uçakları verecektir. Bu da bize olası savaşta verilmesi gereken tepkinin enternasyonalist ve sunulması gereken alternatifin sosyalist olması gerektiğini gösterir. Bu ne Esad’ı anti-emperyalistmiş gibi idealize ederek ne de Özgür Suriye Ordusu gibi emperyalizmden medet uman gruplara Esad’a karşı destek vermekten geçer. Şu anda Türkiye’de ve aslında tüm dünyada, Solun seçmeye zorlandığı “anti-emperyalist Esad” ve “liberal ve demokratik Suriye” seçenekleri aynen Kıbrıs’ta solun AB-Türkiye çelişkisinde AB’yi seçmesine benzemektedir. Biz ise Devrimci Marksistler olarak, aynen Kıbrıs’ta önerdiğimiz gibi üçüncü bir seçenek yaratılmasını öneriyoruz ki bu seçenek, gücünü işçi ve emekçi kitlelerden alan bir birleşik cephedir. Olası savaş var olan çelişkileri daha da keskinleştirecek ve seçeneklerden birini seçme gerekliliğini artık ertelenemez bir safhaya getirecektir. Seçenekler arasındaki fark, Suriye’nin emperyalizmin boyunduruğu altına girerek devrimci ivmenin kaybedilmesi ya da sosyalist Ortadoğu federasyonuna giden yolda ilerleme kaydedilmesidir.


Sinan Baflı

Enternasyonalist Dayanışma

1 Savaş nedeni

2 O günün daha kapsamlı bir analizi için Sungur Savran’ın 13 Ekim 2003 tarihli “30-40 bin asker de yetmez!” başlıklı yazısına bakınız.

3 Gramsci, Selections from the Prison Notebooks(1971) p.238

4 www.trtturk.com.tr “DIŞİŞLERİ: SURİYE İLE YENİ DÖNEM BAŞLAYACAK”

5 Kıbrıs’taki iki İngiliz üssünün adları


7 Nisan 2012 Cumartesi

Kıbrıs’ta Occupy Zone’a Polis Saldırdı: 24 tutuklu ve 1 yaralı var!

Kıbrıs’ta 5 ayı aşkın bir süredir süren Occupy eylemleri ve 4 ayı aşkındır süren işgale polis müdahale etti. Lefkoşa’ya dikenli tellerin Britanya askerleri tarafından ilk çekildiği yer olan Lokmacı Kapısı, 40 metre içerisinde Türk ve Rum polis barikatlarının yanında BM askerinin bulunduğu bir “sınır” karakoluydu. Hatta Büyükanıt’ın Genelkurmay başkanlığı döneminde TC’nin “kırmızı çizgisi” haline gelmiş ve akıl ermez bir şekilde kırmızı çizgisini çiğnetmemek için düz yola köprü yapmıştı Türk Ordusu. Sonradan da o köprü, TC’nin devlet krizine dönüşmüştü ve yıkılmıştı! İşte aylardır süren, “sınırsız bir Kıbrıs için sınırı işgal et” eylemi “kırmızı çizgileri” çiğnemekteydi!
Arap devrimi ile Tahrir meydanında başlayan, Yunanistan’da Sintagma Meydanı’na, İspanya’da Puerto del Sol’a karşılık gelen, ABD’de Wall Street işgali ile taçlanan, hatta İsrail’de Tahrir’i öncü alan eylemlere karşılık gelen %99 Occupy Hareketi’nin Kıbrıs’taki karşılığı da Lokmacı Kapısı’dır! Uluslararası harekete ek olarak Kıbrıs’taki talep coğrafidir de: Kıbrıs’ın silahsızlanması ve birleşmesi!
Sınır üzerinde yaşam alanı oluşturan Türk ve Rum Kıbrıslılar, kütüphanesinden “cafe”sine, canlı müzikten tartışmalara seminerlere, film gösterimlerine kadar dayatılanın dışında bir yaşam alanı kurdular Ölü Bölge’de. %99-%1 ayrışmasındaki sınıf bilici ile Kıbrıslılık bilincinin birleşmesi sonucu ortaya Kıbrıs’ın alışık olmadığı içi dolu çadırlarla kültürel yeniden üretim çıktı.
Occupy hareketine müdahaleler şöyle başladı:
Daha önce Türk Ordusu kime ait olduğu tartışmalı bir alanda -yani Kuzey mi Güney mi olduğu “kestirilemeyen” alanda - duran jeneratöre Türk polisi ve BM görevlilerinin desteğiyle el koydu. Ayrıca askerliği sırasınca tanık olduğu şiddet olaylarını gazetede yayınladığı için tutuklanıp yargılanan Halil Karapaşaoğulları ile dayanışma pankartı asıldı Occupy Zone’a ve bu pankartı da BM askerleri indirdi. Bu BM’nin ilk uygulaması değildi: Geçen yıl da 1 Eylül Dünya Barış Günü’nde “İsyanımız İşgale!” pankartını indirtmişti BM. Kısacası BM işgale ve işgalci Türk Devleti’ne hep iltimas geçiyor! Occupy Zone’da Polislerin zaman zaman sözlü tacizleri oldu. Kykkos Manastırı’ndan bir yetkili gelerek işgal edilen binanın tahliyesini istedi.(İşgal edilen bina Kilise malıdır.) BM askerleri de birkaç kez gelip tahliye kararını bildiren bir belge getirdiler. Tahliye edilmediği takdirde müdahale edeceklerini bildirdiler. Ve müdahaleyi Rum polisi Uyuşturucu Operasyonu adı altında gerçekleştirdi…
Haberlere göre:
22 tutuklunun ve yaralıların olduğu bu saldırı sırasında Türk polisi kuzeyde “güvenlik önlemleri” alırken, ortalıkta BM yetkilisi ve askeri yoktu. Bu kayda değer bir bilgi olarak not edilmeli. İlke etapta Kilise’den gelen bir şikayet üzerine operasyon yapıldığı iddia edilse de Kilise bunu yalanladı. Polis ise Uyuşturucu operasyonu yaptığını iddia etti. Cuma saat 00.00 itibarı ile 15-45 yaş grubundaki eylemciler grup grup götürüldüler. 1 kişinin de sedye ile götürüldüğü bildirildi. Polisin bir süre sınırdan geçişleri kapadığı bildirildi. Herşey olup bittikten sonra bölgeye gelen 2 BM görevlisi protesto edildi. Ayrıca bu süre zarfında polis dışarıdan desteğe gelen gruba da saldırdı.
Eylemden gelen bilgilere göre:
Saat 20.30 gibi sivil polisler toplandılar. İstasyonun içinde giyindikleri tahmin ediliyor. Çevik Kuvvet olarak müdahale eden polis karakolun duvarını yıkıp binanın içine girerken, önden de gelerek kapıyı kapattılar. İçerde olan 22 kişi tutuklandı, ayrıca dışarıdan da 2 kişi arbede sırasında tutuklandı. Polis içeriyi dağıttığı sırada içerden çığlıklar yükseliyordu. İçerde herkes dayak yedi! Kapıları kapadıktan sonra kapılar açılmasın diye kapılara tel örgüler atan polis, 1 kişiyi de 2. kattan itti. O yaralı sedyeyle çıkarıldı. Dayanışma için dışarıda toplanan kalabalığa da polis saldırdı. Tutuklananların hemen hemen hepsi 18 yaşından küçüktü. Polis binada her şeye el koydu. Daha sonra özel eşyaların alınmasına izin verdi. Sonrasında da özel eşyalar dışında her şeyin içerde kalacağını bildirdi. Operasyondan sonra kapı kilidini değiştiler. Tüm bunlar yaşandıktan sonra “iyi polisi” oynayan Türk sivil polisler geldi; bunu gerekçe gösteren BM, Kıbrıslıların BM, Türk askeri ve polis müdahaleleri dışında barış içinde yaşadıkları bu mekânda “Türk-Rum kavgası çıkması ihtimali”ne karşı dışarıda kalan kitleyi kuzey-güney olarak polis yardımıyla böldü. Güneyde kalan kitlenin kuzeye geçmesine izin verilirken, BM eylemcilerin geceyi güneyde sokakta geçirmesine izin vermedi. Polisin ilk gerekçe gösterdiği gibi Kilise’nin herhangi bir şikayeti yoktu. Kilise’den yetkililerle görüşen eylemciler böyle bir şikayet olmadığını bildirdi. Ayrıca BM yetkilileri Kıbrıs Cumhuriyeti polisinin böyle bir operasyon bilgisinin olup olmadığı yönündeki soruyu cevapsız bıraktı. Sonuç olarak 24 tutuklu (ancak 24 saat gözaltında tutulabilirler) ve 1 yaralı ile Occupy Zone’un kapısına kilit vuruldu!
Burjuvazinin, “Egemenlik olağanüstü hâl ilan edebilme hakkıdır”, ilkesinden yola çıkarak Rum, Türk ve Kıbrıs üzerinde emperyalist hegemonya sahibi bütün egemenlerin “olağan üstü hâl” ilan etme haklarını kullanarak Kıbrıslıların bir arada mücadele edebileceği örneğine yaptıkları bu saldırı Türk tarafının tırmandırdığı şovenizmin tamamlayıcısı oldu. Polis şiddeti ile AKP döneminde TC burjuvazisinin sınıf taarruzu ile paralel olarak tanışan ve 19 Temmuz’da Tayyip Erdoğan’ın ziyareti sırasında meydan dayağından geçirilen eylemciler bu kez BM denetiminde polis şiddeti ile tanıştılar. Portekiz’de diktatörlük zamanından beri ilk kez şiddetle geçenlerdeki son genel grevde tanışan eylemcilere karşı depresyon yorgunu AB burjuvazisi olağan üstü hâl ilan ederek egemenliğini koruma çabasında iken, Kıbrıs Cumhuriyeti egemenleri de kendi “olağan üstü hâllerini” BM yardımı ile ilan etmiştir!
%99 ve %1 ayrımının sınıfsal kutuplaşma ve sınıf mücadelesine dahil olduğu çok açık. Programatik bir kaygısının olmamasına karşı Kıbrıs insanına da ilham veren bu hareket dünyanın her yerinde polis şiddeti ile karşılandı. Kıbrıs’ta ise durum BM ile 2 polis teşkilatının ortak çalışması sonucu Occupy hareketinin tasfiyesine dönüştü. Kıbrıs’taki durum o kadar açık gösteriyor ki bir tarafta BM, AB, ABD ve Britanya’nın, diğer tarafta da TC/KKTC ve Kıbrıs Cumhuriyeti’nin rahatsızlığını görünür kılan, BM’nin gereksizliğini ve Kıbrıs’a verdiği zararın ispatı olan bu Hareket, kuzeyde grev çadırları kurup içini boş bırakan, önüne de “burada grev var, direniş var” yazan sendikal bürokrasiye “çadır”ın ve “işgal”in nasıl yapılması gerektiğini de öğretmektedir. Occupy Zone’da belki işgal komiteleri yoktu ama işgal vardı, belki programatik mücadele yoktu ama mücadele de talepler de vardı. En nihayetinde Occupy hareketi gösterdi ki uluslararası güçler/kamuoyu değil enternasyonalist dayanışma, yani işçilerin ve tüm ezilenlerin, yani %99’un birliği bir zorunluluktur!
Occupy hareketi ve ona saldıranlar göstermiştir ki, Kıbrıs’ta barış sendikal bürokrasinin, sol liberalizmin, CTP’nin, TDP’nin ve diğerlerinin ağızlarına sakız ettiği “BM parametreleri doğrultusunda AB çatısı altında, iki bölgeli iki toplumlu… ” olmayacak! Tam aksine Kıbrıs’ta barış, BM parametreleri DIŞINDA, Kıbrıslıların belirlediği parametrelerde ordularla dalga geçercesine Britanya’nın ve diğerlerinin çektiği dikenli telleri ihlal ederek olacaktır! %99’un sınıf öfkesi ile Kıbrıslılığın birleşmesi ile olacaktır! Arap devriminden öğrenen Güney Avrupa’daki, ABD’deki ve İsrail’deki eylemciler de dahil olmak üzere işçi sınıfının ve tüm ezilenlerin enternasyonal örgütlenmesi ile olacaktır!


Aziz Şah - Enternasyonalist Dayanışma

27 Mart 2012 Salı

Kıbrıs-Kürdistan Kongresi üzerine notlar!

4 Mart'da Ankara’da gerçekleştirilen Kıbrıs-Kürdistan Kongresi üzerine düşülmesi gereken birkaç noktayı ifade etmek gerekir. Kongrenin amaçlarından biri, Kıbrıs üzerine hali hazırda çok cılız olan devrimci bir siyasi tartışmayı derinleştirmektir. Kongre’deki bu yeni tartışmalar gösterdi ki, kongreye gelen Kıbrıslılar ile kongreye gelmemiş Kıbrıslılar arasında ortaya çıkan bilinç farkı, aslında Kongre’nin kendi amaçlarından birine ulaşmıştır. Evlerinde misafir olduğum Kıbrıslı dostlarımla kongre öncesi ve sonrası yaptığım sohbetlerdeki fark gece ile gündüz gibiydi. Kendi deyimleriyle, tüm doğru bildiklerini bu kongrede gömdüler ve başka yeni fikirlerle tanıştılar.

Ulus Kavramı ve Kıbrıslık

1974’den bu yana bilfiil işgal altında bulunan Kuzey Kıbrıs’ın, sömürgeciliğin getirdiği yabancılaşma ile ne sömürülen Kıbrıslıların büyük bir çoğunluğu sömürge olduklarının, ne de Türkiye'deki insanların büyük bir çoğunluğu adada bir işgalci sömürgeci durumun olduğunu kavrayabilmişlerdi. Sömürge olmanın her alanda kendini gösterdiği bir coğrafyada nasıl oluyor da bu sonuca gelinmiştir. Kongre bir yönü ile bu olmayan bilinçle hesaplaşmadır. Bu hesaplaşma ucu açık, sol liberal kavramların soyutlaştırılarak tartışıldığı, bir kedinin kendi kuyruğunu yakalama girişimi değildir.

Bilinçlerin oluşması son kertede, kendi maddi şartları üzerinden belirlenir. Sömürgeciler, sömürgeci gibi düşündükleri için sömürmezler, sömürdükleri için sömürgeci gibi düşünürler. Kıbrıs’taki sömürgecilik ile kökten bir hesaplaşmaya girilmemesinin nedenleri vardır. Klasik sömürgelerde, kendisinden ayrı bir halkın sömürülmesi durumu vardır. Tarihsel ve kültürel olarak birbiriyle alakası olmayan halkların, sömürgeleştirilmesi, kendine yabancılaşmayı çok güçlü bir şekilde gerçekleştiremez. İngiltere’nin Afrika’yı ve Hindistan’ı sömürgeleştirmesinde, tarihsel bir kardeşlik ve ortak kökler gibi kavramlar üzerinden kendi sömürgeciliğini açıklamadı. İdeolojik üstyapısını, bu ‘geri’ kalmış ülkelere bir ‘yüksek’ kültür götüren ulus kavramı üzerine oturtturur İngiliz sömürgeciliği.

Aynı dili konuşup da, ayrı devletleşme süreçlerine giden ülkeler de vardır. Avusturya ve Almanya buna örnektir. Hitler faşizminin işgaliyle ancak birleşen bu iki ülke, savaş sonrası gene ayrılmışlardır. Artık iki ayrı halk olarak, birleşme güdüsünü burjuvaları taşımamaktadır. İsviçre'de konuşulan dillerden biri olan Almanca'ya rağmen, kendisini Almanya'dan ayrı tutmuştur buradaki halk. Almanya ve Fransa arasında yaratılan iki devlet olan Hollanda ve Belçika, Ortaçağ'da Alman İmparatorluğu’nun bir parçasıdır. Bu örneklerde de görüldüğü gibi tarihsel süreç içersinde ayrı bir halk olma süreçleri, halk denilen kavramın ne kadar değişken ve yapay olduğunu da ortaya çıkartıyor. Uluslaşma süreci, burjuvanın kendi pazarını yaratabilmek için başlattığı bir süreçtir. Burjuvanın sınıf çıkarlarını ulus kimliğiyle kendi işçi sınıfına dikte eden bir anlayıştır ulusçuluk. Devrimcilerin görevi ulus, halk, vatan gibi kavramların ortadan kaldırılması için mücadele etmektir. Bizim çözmeye çalıştığımız ulusal sorunlar, burjuvanın kendi sömürgelerinde ezilmiş halklara yaptığı müdahalelere karşı durmaktır. Ulusal Sorun’un aslında bir sorun olmaktan çıkması gerekmektedir. Stalinistlerin bu sorunu şematik bir aşamacılıktan ele almaları sonucu, ulusal sorunun çözümünü, ulusal burjuva (Burjuva Devrimi’ni işçiler yapsa bile, burjuva sınıfı gibi davranmak zorundadır) çözer mantığına indirgerken, biz bu sorunun işçi sınıfı önderliğinde yapılacak bir sosyalist devrim içinde çözülebileceğini söyleriz.

Kıbrıs'ın kendi Ulusal Sorunu’nu 1960'ta kurulan Kıbrıs Cumhuriyeti’ne rağmen çözememesi nasıl olmuştur? Kıbrıs’taki SSCB etkisi ve Kıbrıs üzerinden ABD ve İngiltere’nin söz sahibi olmaya çalışması nedeni ile ‘Bağlantısızlar Hareketi’ eksenine kaymıştır. Türk ve Yunan gladyoları Kıbrıs’ta bir terör ortamını egemenlerin eliyle başlatmıştır. Türkiye Devleti kendi argümanlarına, Türklerin, Yunan ve Rum zulmü altında ezildiklerini ve onlara yardım etmenin bir tarihsel misyon olduğu noktasında emindir zaten. Kemalizmin etkisi altında bulunan Türkiye’de, sol ve zaten Misak-ı Milli sınırları içinde görülen Kıbrıs’a yapılan müdahale noktasında ses çıkarmakta çok geri kalmıştır. DİSK Başkanı Kemal Türker, işgale katılması için işçileri askerliğe davet eder. Bu gelenek solda devam etmektedir aslında. Kemalist tezlerle ilk büyük kopuşu Kürt halkı açar. İsmail Beşikçi ve İbrahim Kaypakkaya gibi isimlerin uzun bir süredir tarihsel bilincinden kopartılmış Kürtler arasında ve sol içersinde açtığı yarılma günümüze kadar gelen bir kopuşu ifade eder. Böyle bir kopuş Kıbrıslılar için geçerli olmamıştır. Bunun arkasındaki asıl neden, Türklerin Türkleri kurtardığı anlayışını sağlayan son derece şematik bir halklar kavramıdır. Tarih içersinde ayrı uluslaşma süreci, aynı ‘kökten’ gelen halklar içinde geçerlidir. Kıbrıslıların artık kendi uluslaşma sürecinde oldukları göz ardı edilmiş, bir yeni KKTC Türklüğü inşaa edilmeye başlanmıştır. Rumca konuşma ve Rum’dan alışveriş yapma diyerek başlayan süreç, günümüze kadar sürmektedir.

Kukla Devletli sömürge:

Kongrenin amaçlarından biri, toplumun genelinde yaygın olan algıların değişmesi ve cevapların-soruların ortaya çıkartılmasıydı. Bu noktada, İsmail Beşikçi’nin Kıbrıs değerlendirmesine değinmek gerekmektedir. İsmail Beşikçi haklı olarak Türk devletinin yıllardır Kıbrıs için talep ettiklerini ve devlet kurdurmasını, Kürtler mevzu bahis olunca dile getirmemesini ve bastırmak için elinden geleni yapmasını eleştirmektedir. Bu ikiyüzlülük Türk devletinin önemli bir politik anlayışını ortaya çıkartıyor. Bu noktada Aziz Şah'ın yaptığı tespit çok yerinde bir tespittir. “Türkiye Kıbrıs’ı devlet kurdurarak, Kürtleri de devletsiz bırakarak sömürgeleştirmiştir.” Kongrenin hazırlanması sürecinde, kendi aramızdaki konuşmalarda bu durumu defalarca tartışmıştık. İsmail Beşikçi'nin bu konudaki görüşleri dikkate aldığını, Kıbrıs Kongresi üstüne yazılmış yazısında görmekteyiz.

KKTC denilen kukla devlet, tümüyle T.C ye bağlı olarak ayakta kalması mümkün olan ve Türkiye Burjuvazisi’nin çıkarlarına göre şekillendirilmiş bir sömürge yapısıdır. Sömürge valisi ile yönetilmektedir. Kıbrıs aslında bir noktada pan-türkizm hayalinin ulaşabildiği en üst noktadır. Kongrede yaptığım “Kürdistan ve Kıbrıs Tezleri” başlıklı konuşmamda şu noktaya dikkat çekmeye çalışmıştım: Bir muhtemel, Kerkük ve Musul işgal hareketine model olarak Kıbrıs’taki deneylerinde kullanılmak istenildiği ortadadır.' Bu noktayı daha açmak gerekli. Türk burjuvazisinin en büyük hayallerinden biri, Türkî Cumhuriyetlere önderlik yapmaktır. Çin Seddi’ne kadar çıkma hayallerini kuranlar, aslında Kıbrıs'tan öteye de çıkamamışlardır. Bu da aslında buna o dönem kendi politikalarına denk düştüğü için izin veren İngiliz emperyalistlerin sayesinde olmuştur.

Kıbrıs aslında Türkiye burjuvazisi için bir laboratuar özelliği taşımaktadır. Burada elde ettiği deneyimler, Musul ve Kerkük'ü ilhak etme hayalleri için bir hazırlık niteliği taşımaktaydı. Çin Seddi’ne kadar açılma fikirleri, kaba bir ulus kavramına dayanmaktadır. Yüzyıllardır artık ayrı coğrafyalarda ve kültürel ortamlarda yaşayan insanların, dil bağı üzerinden bir ortak politika üretmeye çalışmak başlı başına hatalı bir tutumdur. Kendi sınıfsal çıkarlarını, Türkiye burjuvazisinden farklı gören cumhuriyetlerde, ortak bir pan-türkizm ülküsü hayalperestlikten öteye geçmiyor. Aynı dili konuşmak, ortak bir devletsel dönüşüm için yeterli olmamaktadır. İttihak ve Terraki’nin bu çizgisini 90'ların başında Süleyman Demirel tekrar dile getirmişti. Gülen sermaye işbirliği AŞ'nin bu coğrafyalarda Türkçe eğitim veren okulları aslında bu ülkünün artıkları olarak da görebiliriz ya da modifiye edilmiş hali. Kıbrıs, Türkiye'nin 1923 sonrası sınırları dışında kalmış ve Türkçe konuşanların yaşadığı bir ada olarak, Türkiye'nin topraklarına ve idaresine katılması için girişilmiş bir operasyondur.

Türkiye ve Kürdistan solundaki Kıbrıs'a yönelik ilgisizliğin temelinde, bu algılamanın dile getirilmese de hakim olması yatar. Kıbrıs, Türk milliyetçiliğinin kendini geliştirme ülkesi olduğu gibi, Türkiye burjuvazisiyle uyumlu çalışan Denktaş ve Talat geleneğinin var olması da algı hâkimiyetini kuvvetlendirmiştir. Kıbrıs'ın Türkiye'nin bir sömürgesi olduğu noktasının, çok dile getirilmemesinin altında bu durum yatmaktadır. Solun bir kısmında ise, Türkiye'nin sömürgeci olduğunu reddeden ve olayı sadece mevcut hükümetin eleştirisiyle açıklamaya çalışanlar da mevcuttur. Bu akıl yürütmede, Kıbrıs'tan elini çekmesi gereken AKP'dir ama TC değildir. Türkiye topraklarında daha acil bir ulusal sorun olan Kürt sorununa bile çarpık bakanların Kıbrıs ile ilgili doğru bir düşünce yaratması beklenemez. Kıbrıs konusunda kendi dinamikleriyle sokağa çıkacak yüz binler ve milyonlar yoktur. Ankara veya İstanbul’da sokağa çıkabilecek Kıbrıslı sayısı bir avuç öğrenciden öteye gitmeyeceği ortadadır. Yani Kıbrıs’ın, çok az sayıda insanla Türkiye'de savunulması gerekmektedir. 'Haddini Bil Egemen, Kıbrıs'ın Egemeni Kıbrıslılardır' eylemine gelip, Kıbrıslı sayısını beğenmeyip gidenler de vardır. Kendi devletiyle, tam da bir sömürgeden dolayı, hesaplaşmasını yapmayanların kendisine sol sıfatı vermesinden daha kötü bir şey ne olabilir ki o topraklarda?

Devlet nedir ki?

Kongredeki görüşlerde ortaya çıkan ayrılıkların bir kısmı, sömürgeciliğin ortaya çıkış haliyle ilgiliydi. Kemalizmin eklektik ve ırkçı düşünce yapısının incelendikten sonra, Kürdistan veya Kıbrıs sömürgelerini anlatmaya çalışmak, ortaya yanlış bir anlayışı da koydu. Sömürgecilik ideolojisi, Kemalizmin ideolojisinden doğmuş gibi bir durum ortaya çıktı. Külliyen yanlış bir anlayıştı. Bu aslında tavuk mu yumurtadan, yumurta mı tavuktan metafizik sorusunu daha geriye götürüp, yumurta mı yumurtadan çıkmıştır noktasına indirmektir. Bu“devlet mi devletten çıktı, ideolojiden ideoloji mi çıktı” gibi sorulara cevap aramaya benzemektedir. Bütün bu değerlendirmelerin altında, “sömürgecilik ideolojisi, ırkçı bir ideolojiden çıkmıştır” gibi bir anlayış yatar. Burjuva sınıfının ideolojisi ırkçılaşır çünkü maddi çıkarları bunu gerektirmektedir. Kemalizm sömürgeci gibi düşünür, çünkü sömürdüğü bir Kürdistan vardır. Yani kapitalist üretim ilişkileri ve özel mülkiyet ilişkileri ırkçılık ideolojisini ortaya çıkartır. Bu sömürge durumu devam ettiği sürece, ideoloji değişebilir. AKP iktidarıyla değişim aslında bunu gösterir. Tüm ideolojik değişimler Türk burjuvazisinin sömürgeciliğini devam ettirebilmesi ve maddi çıkarlarını daha iyi korunması için gerekli gördüğü değişimlerdir. Maddi olarak Kürdistan'ın sömürge olmaktan çıkartılmadığı sürece, ideolojik veya devlet yapısındaki değişimler bir şey ifade etmeyecektir. Kürtlerle Türklerin barış içinde ortak yaşamının koşulu, sömürgecilik ilişkilerinin sona erdirilmesidir. Bu ancak ayrılma hakkının tanınmasıyla olur. Devletin Kürt hareketi tarafından sadece ideolojik bir olgu olarak ele alınması ve onun maddi çıkarlar üzerine kurulu olduğu ve bir burjuva sınıfının aygıtı olduğu atlanılarak analiz yapılması ortaya çelişkili bir durum çıkarmıştır. Devletin kendisini sönümlemesini özel mülkiyet ve kapitalist üretim ilişkilerini sönümlemeden beklemek, Kürt siyasal hareketinin çıkmazıdır. Kongre’deki Kürdistan başlıklarında gündeme gelmesi itibariyle bu konu, kongrenin de bir tartışması olmuştur. DİP başkanı Sungur Savran'ın değerlendirme yazısı veya DİP'li yoldaşım Şiar Rişvanoğlu'nun Kongre konuşması da aslında bir yönüyle bunu anlatmaktadır.

Kongrenin ilginç tespitlerinden birini de Ceren Göynüklü yapmıştır. Kıbrıs'a gönderilen Arap ve Kürt nüfusun Türkleştirildiğini, bunlarla beraber Kıbrıslı nüfusun da Türkleştirildiğinden bahsetti. Yani Türkiye, Kıbrıs’taki asimilasyonunu iki yönlü yürütmekteydi. Giorgos Katsanos kendi konuşmasında, sermayenin Türkleşmesiyle ilgili olarak, 6-7 Eylül’den 1964 kadar olan süreci bize anlattığında, Türkiye'deki Rum nüfusunun Kıbrıs Sorunu’na karşı Türk devletinin elinde bir rehine olarak tutulduğunu bize gösterdi.

Kıbrıs Kongresi hak ettiği şekilde, Enternasyonal bir perspektif ile yürütüldü. Bu perspektif salt o coğrafyalardan katılımcıların gelmesi üzerine kurulu değildi. Tam aksine Kürdistan’ı, Türkiye İşçi sınıfını, Yunanistan İşçi sınıfını, Kıbrıs’taki mücadeleleri ve Arap Devrimi’ni ortak bir enternasyonal perspektif ile Ortadoğu Sosyalist Cumhuriyetleri’nde birleştiren, anti-kapitalist, anti-sömürgeci, anti-emperyalist bir politik hatta duran bir Kongre’dir. Kongre'de öne çıkan Birleşik Sosyalist Kıbrıs şiarı bunun politik ifadesidir.

Amed'de görüşmek üzere.

Suphi Toprak

4 Mart 2012 Ankara - Kıbrıs Kongresi sonuç bildirisi




4 Mart 2012 Tarihinde Ankara’da toplanan Kıbrıs Kongresi, üzerinde fikir birliğine vardığı aşağıdaki noktaları Türkiye ve Kıbrıs emekçilerine ve ezilenlerine duyurmayı görev bilir:

1. Kuzey Kıbrıs ile Kürt coğrafyası karşısında TC’nin konumu, aradaki önemli farklılıklara rağmen ortak bir özellik taşımaktadır: Her iki coğrafya da TC’nin sömürgeleridir.

2. Türkiye’de kapitalizmin gelişmesi, Türk burjuvazisinin ilk birikiminin ihtiyaçları dolayısıyla sermayenin “Türk”leştirilmesi ve burjuvazinin iktidarının konsolidasyonunun ürünü olan Türk milliyetçiliği, bu coğrafyadaki öteki halklara yapılan saldırılar ve resmi ideoloji Kürtlerin ve Kıbrıs’ın kurtuluşunun önünde ciddi bir engeldir.

3. Kürtlerin ve Kıbrıs’ın ezilmesinde emperyalizmin, en başta da ABD ve Britanya emperyalizmlerinin asli bir rolü vardır ve iki halkın kurtuluşunun sağlanabilmesi emperyalizmle mücadeleyi de gerektirmektedir.

4. Kürt halkının kitlesel bir biçimde vermekte olduğu özgürleşme mücadelesi, bütün emekçilerin ve ezilenlerin desteklemesi gereken bir çabadır.

5. Kıbrıs’ın gerek Türkiye’nin işgalinden ve sömürge tipi yönetiminden, gerekse emperyalizmden kurtuluşu, adanın iki halkının dayanışması temelinde ve başta Yunanistan ve Türkiye olmak üzere işçi sınıfı, emekçiler ve ezilenlerin uluslar arası desteği ile Kıbrıs’ın Kıbrıslılar tarafından yönetilmesi mümkün olacaktır.

6. Bu 5 maddede de görüleceği gibi, Kıbrıslıların ve Kürtlerin kurtuluşu için Kongremiz, AB, ABD ve diğer bütün emperyalist devletlerden bağımsız sınıf politikası ile ezilenlerin ve işçilerin birlikte mücadelesi yönünde hareket etmektedir. Bunun için de nihai şiar enternasyonalist sosyalizmdir!

7. Bu bağlamda önümüzdeki hedef Kürt coğrafyasında toplanacak bir Kıbrıs-Kürdistan Kongresidir.

25 Mart 2012 Pazar

İktidar Bloğunun Çatlağından Çıkan Ses: İlhak!

Egemen Bağış’ın, 28 Şubat öncesi İslamcı hareketinin Kıbrıs yaklaşımlarını yansıtan, “...KKTC’nin Türkiye’ye bağlanması da mümkün olabilir.” sözü çeşitli şekillerde tepkilere sebep olsa da ardında yatan belli başlı somut durumlar vardır. Sadece TC’nin “gerçek niyetini” göstermesi, ya da “fetihçi zihniyet”e indirgenemeyecek bir durum. Çünkü TC burjuvazisi içerisinde süren politik iç savaşın taraflarından TÜSİAD’ın ilhak gibi bir yaklaşımı hiçbir zaman olmamıştır. Kıbrıs’ı ilhak sloganı MSP geleneğinin siyasetidir, yani İslamcı burjuvazinin!
Kaldı ki Kıbrıs sadece Kıbrıs değildir. Bu sebeple, biz, iki sömürge Kürdistan ve Kıbrıs’ı birlikte ele aldık şimdiye kadar. Kıbrıs’ta kurmaya çalıştığımız devrimci Marksist hattı, TC’nin çifte sömürgeciliğine karşı oturttuk. KCK davası ile başlayan Newroz yasağı ile taçlanan “Kürt Açılımı”, İlhak sloganın siyasal iklimidir. Bu süreci Suriye’ye savaş, Newroz’a yasak, Kıbrıs’ı ilhak olarak okumak daha doğru olacaktır. Kıbrıs’a kadar kırılan bu savrulma TC burjuvazisinin önderlik krizinden başka bir şekilde açıklanamaz.

İç Savaş’ın Kıbrıs’ı: (1) Batıcı Laik Burjuvazi ve CHP

TC burjuvazisinin iç savaşının Kıbrıs’a yansıması üzerine netleşmiş noktaları özetlersek, nerden başladığımız ve nereye vardığımız daha anlaşılır olacaktır:

1969 yılında TOBB başkanlığından İslamcı burjuvazinin baş temsilcisi Necmettin Erbakan’ın TOBB Başkanlığı’ndan def edilmesi üzerine görünür kılınan bu politik iç savaş, TOBB liderliğindeki batıcı-laik burjuvazinin ve TÜSİAD’ın ‘74 Kıbrıs işgalinden sonra “ekonomik harekât” için harekete geçmesi ile İslamcı burjuvazi ile aralarında bir cepheye dönüşür. Ekonomik yüzü ile daha çok TOBB ve TÜSİAD ilgilense de bu cephenin en görünür özneleri CHP ve MSP’dir.

‘74-‘78 Döneminde batıcı-laik burjuvazi için Kıbrıs, ilkel birikim olanağı ve sermaye birikimi olarak militarizmin sürdürülmesidir: Önce ekonomik seferberlik, Kıbrıs’ın milli ekonomi ile bütünleşmesi, daha sonra Kara Kuvvetleri Güçlendirme Vakfı ve Milli Savaş Sanayi TÜSİAD ve TOBB’un Kıbrıs üzerine yoğunlaştırdığı başlıca sloganlar ve politikalardır.

1978 Sonrasında ise yaşanan “dış yardım fonu” krizi ile TÜSİAD Avrupa merkezli bir Kıbrıs çözümünün sözcüsü olur. Hatta TÜSİAD’ın Kıbrıs konumlanması o kadar keskindir ki “ilhak tehlikesi” karşısında sürekli bir uyarı halindedir. Tuncay Özilhan, Cem Boyner ve Ali Koçman gibi TÜSİAD başkanlarının Kıbrıs konusundaki tavırları nettir: Kıbrıs sorunu AB ve ABD ile koordinasyon halinde çözülmelidir. Türkiye’nin ilhakta gözü olmamalıdır. Kıbrıs’ın bütününü alsa bile Türkiye, TC’nin dış dünyada kaybedeceklerine değmez! 1995’te Avrupa merkezli çözüm, Yeni Demokrasi Hareketi ile de TÜSİAD’tan çıkarak seçim malzemesidir. Hatta ’80-’84 döneminde TÜSİAD başkanlığı yapan Ali Koçman, ’86 yılında Özal İle yaptığı bir Kıbrıs ziyaretinde KKTC’nin 1983’teki bağımsızlık ilanına açık tepki göstererek “150 bin kişilik devlet olmaz” vurgusu yapar. 90’lı yıllarda ise Sabancı, Kıbrıs’a yapılacak yatırımların ölü yatırımlar olduğunu vurgular.

TÜSİAD’ın Kıbrıs konusundaki bu politikasına paralel olarak da CHP’nin görüşünü Turan Güneş’ten okumakta fayda var: “Politikada ‘milli dava’, ‘milli dava’ demek hiçbir şey ifade etmez. Dış politikada neyin ne olduğunu bilmek gerekir. Görülüyor ki, uzun tereddütlerden sonra Kıbrıs konusunda federal sistemin tek çıkar yol olduğunu diğer partiler de anlamışlardır. (…) Diyelim ki, Kıbrıs’ı taksim ettik. Bu, bir bölgenin Yunanlılar’a verilmesi anlamına gelmeyecek mi? Yani, Yunanlılar bizim Akdeniz sahillerimize yerleşmiş olacaklar. Halbûki, Türkiye’nin Kıbrıs üzerinde stratejik bir hedefi olamaz. Çünkü ada bize stratejik açıdan bir şey kazandırmaz. Eğer, taksim edecek olursak, Yunanistan Türkiye karşısında önemli bir güç kazanır. O halde bağımsız kalmasını istememizin nedeni budur. Ada’nın bölünmesi Türkiye’ye bir şey kazandırmaz, Yunanistan’a çok şey kazandırır.” (Akın Simav, Turan Güneş’in Siyasal Kavgaları, Agora, s. 234-235)

İç Savaş’ın Kıbrıs’ı: (2) İslamcı Burjuvazi, MSP ve AKP

Ayrıca İslamcı kanadın Kıbrıs’a bakışını anlamak için Ali Bulaç’ın 14 Temmuz 2010 tarihli Zaman gazetesinde çıkan yazısına bakmakta fayda var:

“Türklerin Kıbrıs çıkarmasının niçin büyük bir heyecan dalgasına yol açtığını çok sonraları bana bilge bir Halepli yaşlı amca anlatacaktı. Kıbrıs çıkarması 1974’te yapılmıştı, bir sene önce Arap- İsrail savaşı yapılmış, bir kere daha bütün Batı-Hristiyan alemi İsrail’in arkasında saf tutmuştu. Daha önemlisi, Müslüman dünyanın son 300 seneden sonra ilk defa Hristiyan dünyanın elinden küçücük de olsa toprak almasıydı Kıbrıs’ın bu açıdan büyük sembolik anlamı vardı.” (akt. Niyazi Kızılyürek, Birikim sayı 263, s. 70)

28 Şubat 1997’ye kadar İslamcı hareket için Kıbrıs yarım bir zaferdir. “Amerika engellemese Kıbrıs’ın tamamını alırdık; esas Kıbrıs fatihi Ecevit değil Erbakan’dır.” Yine bu gelenek için “bağımsız KKTC” gereksizdir. Adı konmamış bir sömürge yerine, “Yedi düvele meydan okuyan” bir ilhak tercih edilendir. 28 Şubat’tan sonra ise genelde TÜSİAD’ın özelde de Yeni Demokrasi Hareketi’nin, yani batıcı-laik burjuvazinin sloganları ile konuşur İslamcı burjuvazi. Burjuvazinin çıkarını kitlenin sosyal hak talepleri ile yoğurup, kitle hareketlerinin soğurulması ile burjuva liderliklerin pasif devrim yöntemleri kullanıldı Kıbrıs’ta da: Özal’dan başlayarak, hükmü olmasa da Yeni Demokrasi Hareketi, TÜSİAD ve en son da AKP, Kıbrıslıların nezdinde bu zokayı hep yutmuşturlar! Eski bütün talepleri İslamcı burjuvazi soğurmuş, kitlenin yeni talepleri de şimdilik sendikal bürokrasinin iki dudağı arasında tutsak durumdadır. TC devleti açısından da Kıbrıs’taki bu liderliksiz kitle şimdilik tehdit unsuru değildir. Bu duruma binaen de AKP de 28 Şubat öncesi İlhak sloganına dönmüştür.

Milliyetçi Cephe (MC) hükümetleri döneminde batıcı-laik burjuvazinin onca basıncına rağmen partiler arasında birbirlerine karşı kullanacakları ‘koz’ oluşmaması için Kıbrıs konusunda ‘taviz’ vermeye kimse cesaret edememiştir. Hatta “Kıbrıs zaferi”ni kullanmak için erken seçim 1. MC hükümetinde iki tarafın da talebidir, ne de olsa Ecevit de Erbakan da fatihtir kendince! 2. MC Hükümeti’nde de silah ambargosundan dolayı zor durumda kalan MC, yine de partiler arası şovenizm yarışından dolayı taviz vermedi.2. MC hükümetinde yer alamayan CHP de TÜSİAD’a taviz vermeye hazır olduğunu çıtlatıyordu. Daha sonra da batıcı-laik burjuvazinin “gülme sırası bizde” dediği 12 Eylül’den sonra, Denktaş uluslararası konjonktürden faydalanarak KKTC’yi ilan etmiştir. TÜSİAD sonradan ne kadar dövünse de olan olmuştur.

Kutsal Soğurma: TÜSİAD-MÜSİAD ortak bildirisi!

İstanbul Borsası, Ticaret ve Sanayi Odaları, Deniz Ticaret Odaları, Uluslararası Nakliyeciler ve İthalatçılar Dernekleri, TÜSİAD, MÜSİAD, ve İşadamları Dernekleri’nin imzacıları arasında olduğu 14 Nisan 2004 tarihli “Kıbrıs’ta çözümü destekliyoruz” bildirisi, batıcı-laik burjuvazinin cunta dönemleri dahil, savunduğu Avrupa merkezli Kıbrıs çözümünün bütün TC burjuvazisi tarafından kabul gördüğü önemli bir tarihtir. Daha sonra ise, bu bildirinin de Annan Planı sürecinin de politik ve ekonomik rantını İslamcı burjuvazi yemiştir. Burjuvazinin iç savaşının o tarihten itibaren Kıbrıs cephesindeki görünür kazananı İslamcı Blok’tur. Batıcı-Laik kampın sloganını İslamcı kamp soğurmuştur, üstüne üstük Kıbrıs’ta 90’ların sonunda başlayan sınıf hareketini de soğurarak emperyalizmle birlikte “AB ve Çözüm” sloganı altında referandum yenilgisine uğratmıştır tüm Kıbrıslıları.

İslamcı burjuvazi ve onun temsilcileri açısından daha açık konuşmak gerekirse, MÜSİAD’ın soğurduğu sloganlarla AKP, Türk ve Rum Kıbrıslıları uzun bir süre Kıbrıs’ta çözüm istediğine inandırmıştır.

28 Şubat öncesi sloganlara dönüş!

Bizim açımızdan anlamlı olan, bu ilhak sloganının dile getiriliş şekli ile iktidar sistemindeki çatlağa pansuman olmasa da müdahale olmasıdır. Egemen Bağış gibi, “Türkiye’nin Avrupa’ya dönük yüzü” olan bir kişinin bu sloganı dile getirmesi de ilginçtir. Kıbrıslıların nefret ettiği, eski Kıbrıs işlerinden sorumlu devlet bakanı, yani sömürge bakanı Cemil Çiçek veya şimdiki bakan Beşir Atalay dile getirseydi etkisi daha farklı olurdu.

TC burjuvazisinin iç savaşının yarığında kaybolan Türkiye soluna paralel bir de yarıkta Kıbrıs var: Kıbrıs Türk liderliği, Sosyal Demokrat ve Sendikal Sol liderlikler bu yarıkta kaybolmuştur. Bir kesim İslamcı burjuvaziye, bir kesim ulusal sola soğrulmuştur. Yarıkta kaybolanlar ve tamamen AB hattına oturanlar da cabası. Burjuvazinin iç savaşı ile farklı yönlerde derinleşen Kıbrıs Sorunu, 2012 yılı ile başlayan burjuvazinin önderlik krizinin de eklenmesi ile slogansız kalmıştır. Geçmişte TÜSİAD’ın sloganlarını kitleselleştiren ve soğuran AKP, batıcı-laik burjuvazinin Kıbrıs sloganlarını ve siyasetini tüketmiş ve 28 Şubat öncesi sloganlara dönmüştür: İlhak!

Kıbrıs’ı 28 Şubat günlerinde “Kışla ve Kilise”den ibaret gören İslamcı hareketin iktidar döneminde Kıbrıs yeniden 6-7 Eylül meydanıdır. Gayri Müslimlerin mallarını yağmalamak, canlarına kast etmek kadar helaldir Kıbrıs! Kışla’dan da artık rahatsız değildirler, çünkü 28 Şubat günlerinde rahatsız oldukları ‘kışla’ iç savaşta yenilmiş bir askeri bürokrasidir. Cami ve ilkel birikim olanakları ‘kilise’ toprağı olarak gördükleri Kıbrıs’tadır. Üç dönemlik AKP iktidarının en azından yarısında tamamen Türk Kıbrıslıları ve hatta Rum Kıbrıslıları kendi imajı altında soğurmuş ve önce KKTC liderliğini, daha sonra da sosyal demokrat-sendikal liderliklerinin varoluş sebeplerini ortadan kaldırmıştır AKP.

Sendikal iflas!

Depresyonla birlikte yoğunluğu din/gericilik karşıtlığı üzerinden kurulan yeni muhalefet, sınıf sendikacılığı ile alakasız bir popülist dönem yaşamaktadır. DİSK-TÜSİAD ilişkisi gibi adı konmamış bir Sendikal Platform ilişkisi vardır. Bizde TÜSİAD’ın yerini AB almıştır! Sınıf mücadelesi dışında “Sivil Toplum” alanında çaba harcayan Sendikalar, ilhak sloganı karşısında AB’ye mektup yazarken Özelleştirme Yasası için de mi AB’ye gidecekler, orası meçhul! Sendikaların geçen yıl 4 genel grev yaptığı ve ilk grevle dördüncü grev arasında büyük bir güç kaybı yaşandığı düşünülürse, sınıf mücadelelerinin nasıl sürdürülmesi gerektiği ve tabandan örgütlenmesi gerektiği üzerine daha çok tartışması ve tartıştırması gereken sendikalar burjuvazinin sınıf taarruzları arasındaki zamanlarda nekâhet dönemlerine çekilerek yeni taarruzları bekliyorlar. Kısacası Sendikal Platform, DİSK’in Kıbrıs’taki gölgesi gibidir. TÜSİAD da Kıbrıs Sorunu için AB’ye mektup yolu ile seslenmektedir, Sendikal Platform da!

AB-TC çelişkisine karşı ‘ilhak’ı sloganlaştırmak!

Bağış’ın ağzından çıkan ‘ilhak’ çözümünün arkasında bir süre önce yaşanmış doğal gaz ve petrol krizi ile TC’nin yasal Kıbrıs hükümetini tanımama ısrarı yatmaktadır. Kısacası Türkiye’nin var olanı inkâr etme alışkanlığı! Bir de buna tanımadıkları bir hükümetin AB dönem başkanlık sırasının gelmesi eklenince Egemen Bağış sömürgeci histerisine hakim olamamıştır.

146 devlet tarafından kabul gören 1982 Tarihli BM Deniz Hukuku Sözleşmesi’ne Mısırla birlikte taraf olan Kıbrıs’ın 17 Şubat 2003 tarihli bir anlaşmayla sınırlarını belirlemiş olmasına, 2 Mart 2004’ten beri TC çeşitli bahanelerle itiraz etmektedir. Yani yaşanan doğal gaz krizi ilk ’bunalım’ değildir!

İki ülke (Mısır ve Kıbrıs), aralarında anlaşılmış olan çizgiyi, üçüncü ülkelerin haklarını etkileyebilecek olan bölgelere kadar uzatmaktan bile sakınmışlardır. Bir başka deyişle, sınır belirlemenin bütün resmi işlemleri ve gerekliliklerine uyulmuştur. (Kıbrıs-Önümüzdeki Yol, Dr.Kypros Chrysostomides; çev: Ahmet An, Say:125-6 )

İş böyle olunca tanımadığı hükümetin anlaşmasını da tanımayan TC, AB dönem başkanlığını da kendince tanımayarak işgal ve istila ederek sömürgeleştirdiği Kıbrıs’ın uluslar arası haklılığını ortadan kaldırdığını sanmakta ve ‘ilhak’ı bir tehdit aracı olarak kullanmayı seçmektedir.

Daha düne kadar AB anayasası tartışmaları sürerken bugün Avrupa iflas etmiş durumdadır. TC’nin ilhak çıkışı, bugün bu kırılma noktasından faydalanma isteğinden başka bir şey değildir.

Burjuvazinin liderlik krizine karşı işçi sınıfı ile tüm ezilenlerin birliği!

İslamcı burjuvazinin liderlik krizi daha da derinleşeceğe benziyor. İlhak sloganını da bu minvalde okumak mümkün. Suriye’ye savaş, Kürtlere KCK davası, Newroz’a yasak, Kıbrıs’ı ilhak… Yasal Kıbrıs Cumhuriyeti’ni tanımamak, aslında kendi işgalini tanımamak iç TC burjuvazisi inkâr politikasında ısrar etmektedir Kıbrıs konusunda. Savaşa hazırlanan bu inkârcı Türkiye için de şovenizmi yükseltme olanağı olarak Kıbrıs Cumhuriyeti’nin dönem başkanlığına rest çekmek için 28 Şubat öncesi “Kıbrıs’ı ilhak” sloganının dirilmesi burjuva liderliğin krizinin en açık göstergesidir. Kıbrıs’ta sloganda 28 Şubat öncesine dönen AKP, Kürdistan’da 90’lara dönmüştür ve Suriye’ye girmek için sancı çekmektedir.

TC burjuvazisi İslamcısıyla ve batıcı- laiki ile Kürdistan’da ve Kıbrıs’ta sömürgecidir, anti-demokratik uygulamaların sözcüsüdür. Kıbrıs’ta batıcı-laik burjuvazinin Avrupa merkezli ve İslamcı burjuvazinin ilhakçı olmak üzere slogan farkı vardır; ama iç savaşta galip taraf İslamcı burjuvazi olduğuna göre Avrupa merkezli çözümler hiç olmadığı kadar uzaktır. Yukarda belirttiğimiz gibi ilhak sloganına dönüş de iktidar bloğundaki çatlaktan, Cemaat-AKP ayrışmasından kaynaklıdır. Bu noktada İslamcı hareket için Kıbrıs nostaljidir. Kürdistan’da Newroz’a karşı sürdürülen askeri harekât, Suriye savaşı ve Kıbrıs’ı ilhak sloganı da Gramsci’nin kullandığı manada bir “tarihsel iklim” üçlemesidir. Avrupa’nın iflasının ve Arap devriminin yarattığı “tarihsel iklime” karşı bir iklim!

Kıbrıs Kongresi’nde iki sömürgeyi ve TC’nin çifte sömürgeciliğini birlikte ele aldık. Demokratik hakların savunulduğu Türkiye’de ne gayri müslimlerin başına bir şey gelir, ne Newroz yasaklanır ne de Kıbrıs’ı ilhak sloganı gündeme gelebilir. Antidemokratik uygulamaların bütünlüğü Türkiye Cumhuriyeti’nin politik uygulamalarının sürekliliğidir!

Biz Kıbrıslılar, ilhak sloganına karşı çıkarken Newroz’u savunmak zorundayız, Newroz’u savunurken Ragıp Zarakolu’nun özgürlüğünü de savunmak zorundayız ve Bursa’daki Bosch işçisiyle Amed’de Newroz alanını dolduran Kürtlerin birliği ile Arap devrimini savunmak için Suriye’ye savaşa karşı çıkmak zorundayız!

İslamcı burjuvazi, TC burjuvazisi içerisinde süren iç savaşta batıcı-laik burjuvazi karşısında kazanırken TSK’nın elindeki Kıbrıs mevzisini de ele geçirmiştir. Batıcı-laik burjuvazi de kazansa İslamcı burjuvazi de, biz Kıbrıs’ta Avrupa merkezli çözüm ile İlhak arasına sıkışmış durumdayız. Buradan çıkmanın tek yolu Kürt Özgürlük Hareketi ve Türkiye işçi sınıfı ile birlikte Kıbrıslıların öznesi olacağı bir Birleşik İşçi Cephesi’dir!

Bu perspektifi koymak da biz devrimci Marksistlerin işi. Herkes kendi alanında bir diğerinden habersiz çarpışırsa kimse kurtulamayacak!
www.dip.org.tr